Kriza Lindore dhe bashkëpunimi ballkanik: midis interesave të përbashkëta dhe kufizimeve nacionaliste

Abstract

Ky studim analizon ndikimin e Krizës Lindore në përpjekjet për bashkëpunim ndërmjet popujve të Ballkanit, me fokus të veçantë në negociatat shqiptaro-greke gjatë viteve 1877-1878. Në qendër të analizës është tensioni ndërmjet interesave të përbashkëta strategjike të diktuara nga nevoja për të frenuar ndikimin rus dhe ekspansionin sllav dhe kufizimeve strukturore të shkaktuara nga projektet kombëtare e vizionet shtetformuese. Ai e vendos rastin shqiptaro-grek brenda një kornize teorike që ndërthur konceptet e bashkëpunimit emergjent në kohë krize, balancimin e rrezikut dhe nacionalizmin pragmatik. Në këtë kuadër, analizohen jo vetëm arsyet që mundësonin afrimin politik, por edhe faktorët ideologjikë që e penguan realizimin e tij. Veçanërisht, doktrina e Megali Idesë, një projekt historik ekspansionist i nacionalizmit grek, paraqitet si një nga elementet kyçe që e bënte bashkëpunimin të pamundur. Kësisoj, bisedimet shqiptaro-greke pasqyrojnë paradoksin e bashkëpunimit ballkanik në fundin e shek. XIX, ku ekzistenca e rrezikut të përbashkët nuk mjaftoi për të tejkaluar ndarjet etno-territoriale dhe mungesën e një vizioni të përbashkët rajonal.